Γράφει ο Bassoprofunto
20/03/2010

Μια μικρή ιστορία αυτοπραγμάτωσης και συνειδητοποίησης!
Μία όμορφη μέρα έκανα browsing σε διάφορα "μουσικά" ελληνικά sites για να διαβάσω για τις καινούριες metal κυκλοφορίες. Επισκέφτηκα ένα ενημερωμένο site. Μπήκα λοιπόν στην ενότητα "δισκοκριτική". Βρίσκω κριτική για μία από τις αγαπημένες μου μπάντες, τους Γερμανούς RAGE.
"Τέλεια" σκέφτηκα… οι RAGE έβγαλαν καινούργιο δίσκο! "Να τι θα ακούω αυτή την εβδομάδα ,κάθε μέρα, από το πρωί… μέχρι να πονέσουν τα αυτιά μου"! Είχα πωρωθεί κιόλας με τον δίσκο του 2001 -Welcome to the other side- και με το -Unity- του 2002, ήμουν ψημένος και έτοιμος να απολαύσω ξανά τα καταιγιστικά riff του Victor Smolski, τις μελωδιάρες των ρεφραίν και τα "ρά-ι-α" του Peavy Wagner.
 

Αρχίζω λοιπόν το διάβασμα της κριτικής για να φτιαχτώ ακόμα παραπάνω. "Κακός", "αδιάφορος", "με λίγα καλά στοιχεία".
"Απογοήτευση" σκέφτηκα. "Κρίμα" είπα , "ίσως το κούρασαν, ίσως να κουράστηκαν που τόσα χρόνια δεν έχει αναγνωριστεί παγκοσμίως η τεράστια αξία τους" σκεφτόμουν και άλλα άκυρα, όπως "Δεν πειράζει μας έχουν μείνει οι παλιότεροι δίσκοι τους". Είχα πιστέψει ακριβώς ότι έλεγε ο γελοίος που έγραψε την κριτική, επειδή το site ήταν αρκετά σεβαστό και ενημερωμένο. Πώς την πάτησα το κορόιδο!

Μία άλλη όμορφη μέρα, δύο χρόνια μετά, διαβάζω στο ίδιο site ότι οι RAGE βγάζουν καινούργιο δίσκο και σκίζει! Το καταπληκτικό "Carved in Stone". Πραγματικά εκπληκτικός δίσκος. Και η κριτική διθυραμβική! Περνάει ο καιρός, λιώνω το "Carved in Stone" σε σημείο όπου θυμόμουν όλα τα μέρη, όλα τα σόλο και τους στοίχους, τρέλα σας λέω.

Τότε λοιπόν σκάει φιλαράκι, πωρωμένος με RAGE και αυτός και αρχίζει η κουβέντα για το τι δισκάρα έβγαλαν εν έτη 2008, τί υπέροχη μπάντα κτλ . Κάποια στιγμή μου λέει: "Tον δίσκο του 2006 τον έχεις ακούσει;"
- "Ποιόν;" του λέω το "Speak of the Dead;"
- "Ναι, τον βρήκα σε βινύλιο και τον πήρα, RAGE είναι - καλό θα είναι". Του λέω λοιπόν, ο έχων πάρει τον δρόμο της παραπληροφόρησης, "Πρέπει να είναι μπούρδα, είχα διαβάσει τα χειρότερα". Για να μην πολυλογούμε, ο καφές και η κουβέντα συνεχίστηκε στο σπίτι του για να ακούσουμε και τον δίσκο.

Αρχίζει, λοιπόν, αυτό το ευαίσθητο μαύρο βινύλιο, λεπτό αλλά παχύ σε περιεχόμενο, να γυρίζει. Μπαίνει το πρώτο μέρος με ορχήστρα, πνευστά, και με διάθεση ποιοτικού progressive metal, αλλά με μια άλλη φρεσκάδα! Για 15 κομμάτια το είχαμε βουλώσει και ακούγαμε τις εμπνεύσεις του Smolski και του Wagner. Μετά την ακρόαση συνειδητοποίησα ότι όχι απλά την είχα πατήσει που πίστεψα την κριτική του γελοίου, αλλά ότι τόσο καιρό δεν είχα ακούσει αυτό το δίσκο.

Είχα χάσει απίστευτα παιξίματα με μελωδίες και μέρη που σε κολλάνε στο τοίχο. Το εκπληκτικό progressive "Suite Lingua Mortis", το "Full Moon" , το καταιγιστικό "Kill your Gods", το ποζεράδικο "Turn My World Around" και όλες τις άλλες κομματάρες.

Άρχισαν να μου σκάνε και άλλες σκέψεις, όπως:
- Το 1986 οι κριτικές είχαν θάψει το "Somewhere In Time" των Maiden, την ίδια χρονιά έθαψαν το "Turbo" των Judas Priest, επίσης την ίδια χρονιά το "Internal Idol" των black Sabbath πήγε άπατο.
- Το 1987 το "Rock ‘n’ Roll" των Motorhead "δεν άρεσε", την ίδια χρονιά το "Love is for Suckers" των Twisted Sisters δεν πήγε καλά και διαλύθηκε και η μπάντα.
- Το 1991 έθαψαν και το "Pink Bubbles Go Ape" των Helloween και πάει λέγοντας.

Αναρωτιέμαι λοιπόν ποίοι αρχιδάτοι δήθεν κριτικοί μουσικής έθαψαν αυτά τα album. Με ποιο σκεπτικό; Με ποιο κίνητρο; Αλλά κυρίως με ποια κριτήρια;

Τί είναι τελικά αυτό που κάνει μία κριτική έγκυρη; Πόσο μάγκας πρέπει να είναι το άτομο το οποίο θα πιάσει την αλήθεια του δίσκου που κριτικάρει και θα την αποτυπώσει σε κείμενο εύστοχα και όχι παραπλανητικά;

Επειδή αυτές οι ερωτήσεις που μου έσκασαν είναι πολύ δύσκολο να απαντηθούν και στην τελική μιλάμε για μουσική και όχι για πυρηνική φυσική, κατέληξα στα έξης συμπεράσματα:
- Δεν ξαναεμπιστεύομαι δισκοκριτική, τα συμπεράσματα θα τα βγάζω μόνος μου.
- Δεν πρόκειται ποτέ να γράψω αρνητική κριτική για κάποια κυκλοφορία, δεν θα γίνω εγώ ο λόγος να μην ακούσει κάτι που μπορεί να τον ενδιαφέρει, κάποιος ο οποίος δεν θα έχει τα δικά μου γούστα.
- Θα γράφω μόνο για δίσκους και κομμάτια που γουστάρω, έτσι θα αποτυπώνω τουλάχιστον την αλήθεια μου και όποιος συμφωνήσει.

Σε γενικές γραμμές αυτή είναι και η φιλοσοφία του Rock Blog. Γράφουμε και σας πληροφορούμε για μουσικές που γουστάρουμε και μας εκφράζουν.
Δισκοκριτική; Ποιά δισκοκριτική; Εμείς κάνουμε προτάσεις και μοιραζόμαστε τη μουσική που μας κάνει να ανατριχιάζει ο σβέρκος μας!